[Ssaansche]

Broatfall off Noatfall

De Müllersche un dän Wim Kruus,
se woahne in däm sselwen Huus.
De Müllersche, de woont do boowen
un he sitt oune achter’m Oowen.

Sse-it Johre sin die twea knaas-knies
dän Kruus,Wim, dat Müller, Lies.
Vertelle sech nicks, doon sech nie chröte,
twea Stockfeesche, twea hatte Nööte.

E-ines Daachs, ek we-it noch matt,
do heet dän Wim Bessöök chehadd.
Dä Hennes woar’t, sinne Kumpan,
dän koam mi’m lecker Pülleken aan,
un dat hadden allbitts soa leew,
dat Hennes bös tum Omend bleew.

Un ees die twea woule wat eeten,
merkden Wim, wat he vercheeten.
Tum Dunnerkiel un Ssapperloat,
em Schapp do woar ke-in Kööske Broat.
Wat mack he nou, wat’s der te doon?
He mutt de Müllersche frooge choon.

Em Trappenhuus he öwwerlaach
wie he dat vöarbränge maach:
„Ek wääd öar ssegge, chanz kommoad:
Leew Frou Müller, ek bruuk wat Broat,
Botter häpp ek un wat Kruut,
sin soa chudd un hölp me-i uut!”

“Nee”, dink he, “dat sin domm Ssaake,
ek wäd doch nee en Kratzfoot maake.
Ek wäd dat Frouminsch hatt aankalle:
„Müllersche, min Broat ös alle.
Lean me-i wat bös aun’re Weeke!
Jo, op die Aat soa wäd ek spreeke.“

He löp de Trappen widder rop
un dink: „ Ek sinn en Oossekopp.
Worüm soa fröindlich un soa nett?
Dat ös te taam föar dat Scharett.
Däm Schlünzke wäd ek wat vertelle
dat kann se sech charnee vöarstelle“.

Un dann, am E-in van sinnem Loup,
steiht he vöar öarem Klingelknoup.
He schäpp kott Ohm un dröck drop,
un plötzlich che-iht de Döaren op.
„Höar ees“, bölk he, va’ Cheef chanz roat,
„bloos me-i im Nacke met dim Broat!”

nach: „De Notfall odder de Brotfall“ von Waltraud Meißner, Pfälzer Mundart

Mölmsch-Platt-Adaption: Franz Firla